Wśród licznych artystycznych marzeń księcia Esterházego poczesne miejsce zajmowała chęć stworzenia na własnym dworze przepychu teatralnego na miarę Wersalu. Ambitny protektor Josepha Haydna przykładał więc wielką wagę do jakości spektakli, zwłaszcza tych związanych z najbardziej prestiżowymi okolicznościami. Rozmaitość repertuarową ubogacały swą obecnością zagraniczne trupy operowe i teatry marionetkowe, sam Haydn natomiast napisał szereg krótkich włoskich oper komicznych i kilka singspieli, które – w związku ze skłonnością kompozytora do łączenia cech opery seria (dominacja partii solowych, koloraturowe arie) i buffa (ansamble, zespołowe finały) – nazywa się dziś hybrydycznymi. Bohaterem Pożaru (1773), zaginionej i odnalezionej w XX stuleciu Haydnowskiej śpiewogry, jest zanni – typ niezdarnego sługi, dellartowskiego błazna, zwanego Pulcinellą lub też, w zależności od kraju – Hanswurtem, Pietruszką czy Jasiem Serdelem. Akcja opery zawiązuje się wokół tytułowego pożaru, dzięki któremu liczne perypetie z wątkiem miłosnym w roli głównej szczęśliwie się rozwiązują. Całość osadzona jest w typowej dla estetyki marionetkowej ekspresji, okraszonej bajkową iluzją i wdzięczną naiwnością lalkowego świata.

następny koncert Portret LEOPOLDINUM